Nieuwsbrief augustus 2008
met daarin:
Inkoopbeleid
Kleinschaligheid
Aardappelen
Over de tuin

Inkoopbeleid
Al meer dan vijfendertig jaar ben ik "milieubewust'. En nu het klimaat verandert, en ik zie hoe weinig gewone mensen, maar zeker ook b.v. politici eraan doen, zeg maar gewoon; niks, word ik alsmaar nog 'milieubewuster'.
En nu is er een beweging gaande, onder andere ook de 'Slow Food' en de 'ekologische voetafdruk' beweging, die nastreven dat je eet wat van dichtbij komt. Wat dichtbij is is dan misschien een vraag, maar hoe dichterbij hoe beter natuurlijk.
Ook in biologenland speelt dit. Zijn kiwi's, overgevlogen uit Nieuw Zeeland nog biologisch te noemen?
Ananas, kokosnoot, appels uit ArgentiniŽ, avocado's uit Mexico, sinaasappels uit Zuid Afrika, noem maar op. Veel winkels hanteren het zeer slappe idee, dat ze het in huis halen, en aan de klant overlaten om het wel of niet te kopen.

Maar dit staat mij geweldig tegen. Ik vind dat getuigen van een zeer dubieuze mentaliteit. Zo van; vooruit, dan koop ik die kiwi's uit Nieuw Zeeland toch maar in, en dan hoop ik maar dat niemand ze koopt, zodat ik een zuiver geweten houdt. Ja , dat werkt natuurlijk voor geen meter. Hetzelfde als geweren maken en dan maar hopen dat niemand ermee doodgeschoten wordt. 

Maar het belangrijkste is natuurlijk dat wij die hele tuin, dit hele bedrijf, begonnen zijn om kleinschaligheid in het voetlicht te zetten. De spullen die U van ons in de winkel of op de markt koopt, of die in de groentetas zitten hebben niet meer dan zes kilometer afgelegd voor ze op Uw bord liggen. Wij zijn er heilig van overtuigd, dat wanneer iedereen voedsel zou eten van dichtbij, er geen milieuprobleem zou zijn en, sterker nog, ook de 'volksgezondheid' zou er enorm bij gebaat zijn als mensen met de seizoenen mee zouden eten. Maar ja, we zijn verwend, we zijn rijk , en lusten geen kool meer, alleen nog maar boontjes.

naar boven     


Kleinschaligheid
En nu we het toch daarover hebben; het valt ons de laatste tijd op, dat zo veel mensen eerst het groenteabonnement opzeggen en na een paar maanden zich toch weer aanmelden. Of dat je iemand een half jaar niet aan de kraam ziet, die dan ineens weer komt omdat ze de lekkere groenten niet kan missen.

Daarbij hebben wij zo langzamerhand het idee gekregen dat de gangbare groenten, geteeld met kunstmest, zo snel en zo veel mogelijk, tegen zo laag mogelijke kosten, dus grootschalig, met veel machines, kwalitatief veel slechter zijn dan kleinschalig geteelde groenten, waar meer handwerk dus zorg en toewijding in zit. Wat allemaal niet zo nodig zo snel moet en het onderste uit de kan. Groenten die duidelijk ook geteeld worden voor een specifieke groep bekende mensen. In dit geval dus de groente die wij voor u telen.
Eigenlijk bestaan er twee soorten mensen en daaraan corresponderend twee soorten voedsel. 

De eerste soort mensen zijn de echte mensen, de mensen die je in levenden lijve ontmoet aan de kraam. Echte personen met een eigen uniek karakter, een op zichzelf staande persoonlijkheid. Daarbij hoort de kleinschalige landbouw, het met veel handwerk en aandacht geteelde kleine perceeltje sla en piepers enzovoort. Echte sla voor echte mensen.

En dan heb je nog de niet echte mensen, die je niet ervaart als aparte persoon, maar abstract, als 'Winkelend Publiek', ' De voetbalfans' , 'De Meeste Mensen' en nog veel meer abstracte aanduidingen die erop neerkomen dat je enerzijds een uniek iemand bent, maar anderzijds ook maar weer ťťn van de vele miljoenen mensen. Voor die soort mensen is er de industriŽle landbouw, de megastallen met miljoenen kippen, tienduizenden varkens, de goedkope supermarkten. Kortom, de Grootschalige aanpak.

Wijzelf gaan dus voor de echte mensen. En vinden dat dat ook de enige echte werkelijkheid is. 

naar boven     


Aardappelen
De aardappelteelt is al weer beŽindigd. Niet omdat er de beruchte aardappelziekte in is gekomen, maar omdat de aardappelen gewoon volgroeid waren. Het is een goede oogst zodat we nog steeds niet klaar zijn met sorteren. Daardoor zullen ze deze winter ook niet zo duur zijn als vorig jaar. We hebben Raja geteeld, wat we al vele jaren doen, en Ottena, die we een tijdje terug ook al wel eens geteeld hebben. Dit is de opvolger van de in deze streek vanouds heel bekende Surprise, een aardappel die het heel goed deed op het Vechtdal-zand, en die wij lang geleden ook jarenlang geteeld hebben. Deze bleef echter een beetje klein en daar klaagden de mensen over, en gaf dus ook niet al teveel kilo's. De smaak werd echter geroemd. Ottena is gekweekt door de heer Otten, vandaar de naam, en is dus een echte streekeigen aardappel, bloemig, geen afkoker, en een lekkere aardappelsmaak. Nadeel bij het schillen zijn de wat dieper liggende ogen, en hij is niet zo mooi knalgeel als de Raja na het koken. De Raja is vaster dan de Ottena maar smaakt eigenlijk toch ook wel heel goed, voor een vastere.

naar boven     


Over de tuin
Zoals gezegd lijkt het een voorspoedig jaar te worden op de tuin. Het weer was nooit zo slecht dat we het onkruid niet bij konden houden, er zat genoeg afwisseling in zodat alle werkzaamheden mooi op tijd konden gebeuren. Deze week hebben we de laatste sla geplant, voor oogst in oktober; hierna wordt alleen nog veldsla en winterpostelein gezaaid en dan worden er verder geen nieuwe teelten meer opgestart. Behalve groenbemesters dan, maar die telen we niet voor u maar voor de tuin zelf. 

Helaas hebben we het deze zomer alsmaar te druk, wat ons wel vies tegenvalt want we hebben de arbeidsintensiefste teelten aan een startende tuinder in de buurt overgedaan, zoals boontjes en rucola. In ruil daarvoor zijn we een beetje voor de groothandel gaan telen, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, trouwens waarom niet. We hebben nl nog altijd de neiging om liever tuinder te zijn dan detailhandel. Zo dachten we wat grotere teelten te kunnen doen in plaats van talloze piepkleine teeltjes, een wat gestroomlijnder teeltplan. Maar de afzet loopt toch niet zo vlot als de bedoeling was, waardoor we er veel drukker mee zijn dan de bedoeling was. Dus dat moet volgend jaar heel anders. Er staat ons toch wel een iets arcadischer bestaan voor ogen dan we nu leiden; we zijn geen twintig meer en financieel hoeft het ook niet meer om altijd maar knoerhard te werken en nooit ergens anders tijd voor te hebben.

naar boven